“Het belangrijkste is Jezus te ontmoeten”

Raad van paus Franciscus aan seminaristen

zaterdag, 17 december 2016

“Vandaag zou ik willen dat iedereen zich zijn eigen geschiedenis herinnert, de gave die hij van de Heer ontvangen heeft”: zo luidt de tweet van paus Franciscus op @Pontifex_fr, op deze 13e december, verjaardag van zijn priesterwijding, 47 jaar geleden. De paus werd namelijk priester gewijd in de Sociëteit van Jezus, te Cordoba (Argentinië) op 13 december 1969. Hij zou vier dagen later, op 17 december, 33 worden.

Maar het accent van deze 13e december 2016 heeft betekenis: de paus wil de aandacht niet trekken op de gave die hij ontving, vandaag nodigt hij iedereen uit de ontvangen gave te erkennen. “Voel u niet anders dan uw tijdgenoten”, zei de paus tot de seminaristen, zaterdag 10 december, toen hij studenten ontving van een Italiaans seminarie en een toespraak improviseerde, anders dan degene die hij had voorbereid.

In de geïmproviseerde tekst vat hij de kern van het priesterschap als volgt samen: “Het belangrijkste is Jezus te ontmoeten en vanuit Jezus al het overige te doen”. Hij vroeg hun: “hoeveel tijd brengt u dagelijks voor het tabernakel door?”.

Paus Franciscus evoceerde wat hij verstaat onder geestelijk vaderschap en vroeg dat ieder van hen de mensen “nabij” zou zijn.

Hij spoorde hen aan te kunnen onderscheiden wat van de Heilige Geest komt of van een boze geest en gaf als aanbeveling “volgzaamheid aan de Heilige Geest”.

“Vier pijlers : geestelijk leven en gebed, het gemeenschapsleven met de kameraden, het studieleven want wij moeten studeren: de wereld verdraagt het beeld niet van een priester die geen begrip heeft van de dingen, die geen methode heeft om de dingen te begrijpen en niet grondig kan spreken over de dingen van God. En ten vierde: het apostolisch leven.”

En tenslotte een aanbeveling tegen roddel: de dingen tot de betrokken personen zeggen: “wees goede mannen, die niet kletsen”.

Geïmproviseerde toespraak

voor het Pauselijk Regionaal Seminarie Pius XI van Puglia

Veel dank voor deze woorden en ook de gevoelens. Dank u! Het zijn geen afstandelijke woorden en dat doet deugd, de warmte van een broeder die het woord neemt, die niet bang is misschien een beetje dwaas te lijken en zegt wat hij voelt. Dat doet deugd. Zo kan mijn antwoord evenmin koel zijn. Een «koele» voorbereide toespraak zal u overhandigd worden. Maar ik zal u zeggen wat spontaan in mij opkomt.

foto: L’Osservatore Romano
Selfie met de paus

Voor mij is Molfetta een woord met heel veel weerklank. Het herinnert mij aan een vrouw, een religieuze, een grote vrouw, die veel gewerkt heeft op het seminaries, ook in Argentinië, naast ons vormingshuis: zuster Bernadette. Zij was afkomstig van uw streek. Wanneer ik als novicemeester en ook als provinciale overste met iemand problemen had, ging ik met haar spreken. En na twee “geestelijke oorvijgen” had zij het geregeld. De wijsheid van Gods vrouwen, van moeders. Het is een genade voor uw priesterroeping met deze vrouwen op te groeien, met zulke moeders naast u, die de dingen kunnen zeggen zoals de Heer wil dat ze gezegd worden.

Daarna werd zij verplaatst naar Rome en als ik naar Rome kwam, ging ik haar altijd bezoeken. Ik herinner mij de laatste keer dat ik haar zag. Ik heb haar opgebeld - zij: “kom nog eens voor ge vertrekt” – “waarom?” – “ik wil dat ge me de ziekenzalving geeft, want we zullen mekaar niet meer zien”. Een intuïtie, zij was toen 85 … Met Allerheiligen heb ik haar de ziekenzalving gegeven en half december is zij gegaan. Ik wil dit zeggen om eer te brengen aan deze vrouw en al degenen zoals zij, die hun leven aan de Heer wijden en dicht bij het apostolaat van priesters staan, dicht bij de priesteropleiding in de seminaries. Zij hebben die wijsheid van een moeder; zij kunnen zeggen wat de Heer wil dat gezegd wordt. Voor mij is het een plicht vandaag te spreken in naam van zuster Bernadette. Ik dank uw land dat zo een vrouw gegeven heeft.

En dan uw seminarie, zoals alle seminaries leidt het priesters op. Priesters die soms problemen hebben, die fouten begaan … Wanneer schandalen gebeuren met priesters, dan zien we hen gewoonlijk! De pers verkoopt zulk nieuws goed en betaalt er goed voor. Want zo is zij, schandalen staan hoog genoteerd op de beurs van de media! Hoe een priester opleiden zodat zijn leven niet failliet gaat, zodat het niet ineenstuikt? Gewoon, opdat zijn leven vruchtbaar zou zijn. Ja, vruchtbaar ! Dat hij niet alleen een goede priester zou zijn die alle regels volgt. Nee, nee. Maar één die anderen leven geeft! Die vader is van een gemeenschap. Een priester die geen vader is, dient tot niets. «Ga, word monnik, ginder …» ; maar ook een monnik die geen vader is, dient tot niets. Het vaderschap van de pastorale roeping: leven geven, het leven laten groeien ; het leven van een gemeenschap niet verwaarlozen. Moedig, sterk en teder.

En u – 180, zei u? – u bent deze weg opgegaan om vader te worden van een gemeenschap. Hier in Italië heeft u het voordeel een traditie van goede pastoors te hebben, heel goede, die ons het voorbeeld geven hoe vooruit te gaan. Kijk naar uw vaders in het geloof, kijk naar uw vaders en vraag aan de Heer de genade van de herinnering, een kerkelijk geheugen. “De heilsgeschiedenis is niet met mij begonnen” – moet ieder tegen zichzelf zeggen. “Mijn Kerk heeft een hele traditie, een lange traditie van goede priesters”: deze traditie vastgrijpen en voorwaarts trekken. Zij zal niet met u eindigen. Probeer die erfenis na te laten aan degene die uw plaats zal innemen. Vaders die het vaderschap van anderen ontvangen en het aan anderen doorgeven. Zo priester zijn, is mooi. Ooit zag ik de pastoor van een klein dorp, een goede pastoor: “wat doet ge? – ik ken de naam van elke parochiaan, van mijn mensen – van alle mensen? – van allemaal, zelfs van hun hond!”. Hij stond dicht bij de mensen.

En dan komen wij bij een woord dat ik aan seminaristen zou willen zeggen: “nabij zijn”. Men kan geen priester zijn en los staan van het volk. Dicht bij het volk. Degene die ons het grootste voorbeeld gaf, was de Heer, nietwaar? Nabij zijn! Een priester die zich losmaakt van het volk, kan Jezus’ boodschap niet doorgeven. Hij kan Jezus’ tederheid niet geven; ik neem uw voorbeeld over - (de paus richt zich tot de rector die voordien gesproken had) – hij kan zijn voet niet tussen de deur zetten, om te vermijden dat ze dicht valt (hij verwijst naar het beeld dat de rector gebruikt had) – zodat Jezus’ voet verhindert dat de deur van de barmhartigheid zou dicht gaan. Dicht bij de mensen.

Nabijheid betekent geduld, zijn leven opbranden (consumeren), omdat – laat ons de waarheid zeggen – het volk Gods vermoeit, het is vermoeiend! Maar hoe mooi is het een priester te zien die de dag vermoeid eindigt en geen pillen nodig heeft om goed te slapen! Die gezonde vermoeidheid van het werk, van zijn leven aan de anderen te geven, voortdurend ten dienste van de anderen. “Nu zou ik iets anders willen, ik heb de parochie, maar ik zou hier voor de klas willen staan … - waarom wilt ge voor de klas staan? voor het geld? zijt ge bang voor armoede ? luister, als ge bang zijt voor armoede, is uw roeping in gevaar ! Want de armoede zal uw gave aan de Heer doen groeien, de armoede zal een schuts zijn om u te behoeden, want armoede in het gewijde leven, in het priesterleven, is een moeder en een schuts. Een moeder en een schuts: zij geeft leven en behoedt u. Een priester moet dicht bij de mensen staan, dicht bij hun problemen. Nabij zijn!.

Wanneer ge een priester vindt die zich van de mensen verwijdert, die iets anders zoekt – ja, hij komt, doet de mis, maar daarna is hij weg want hij heeft andere interesses dan de gelovigen die hem toevertrouwd zijn – dat doet slecht aan de Kerk. Nabij zijn! Hoe nabij was Jezus ons. Er is geen andere weg: het is de weg van de menswording. Het gnostisch aanbod is zo groot vandaag, het is een beetje zoals een goede priester te zijn, maar niet katholiek, doch gnostisch. Nee, nee! Katholiek, belichaamd, nabij, teder en met meelijden met Jezus’ lichaam in de zieken, de kinderen, met problemen, met zoveel problemen van onze mensen. Deze nabijheid zal u zoveel helpen!

Om nabij te zijn zoals Jezus, om zijn voeten te kunnen plaatsen zoals die van Jezus, die verhindert dat de deur van de barmhartigheid dicht gaat, is het nodig Jezus te kennen. Ik zou willen vragen: hoeveel tijd brengt u dagelijks voor het tabernakel door? Eén van de vragen die ik altijd aan priesters stelde, ook aan de goede, aan iedereen, was: “hoe gaat ge ’s avonds slapen? en zij begrepen het niet - maar wat vraagt u nu? – ja, ja! hoe gaat gij slapen? wat doet ge? – ha, ja, ik ben moe. ik eet vlug en daarna ga ik slapen … ik kijk tv … ik rust een beetje … – ha, goed, maar groet ge Degene die u naar de mensen gezonden heeft? brengt ge tenminste een beetje tijd door voor het tabernakel? – ha, ja, da’s waar! ik val in slaap … - gezegend zij de Heer! wat is er mooier dan in slaap vallen bij de Heer ? dat overkomt mij ook … dat is geen zonde. zelfs de heilige Theresia van het Kind Jezus leert ons dat. alstublieft, laat de Heer niet alleen in het tabernakel! ge hebt Hem nodig – Maar dat zegt mij niets! ik val in slaap … - Slaap dan. Hij is Degene die u zendt, die u kracht geeft. persoonlijk gebed met de Heer, omdat ge zoals Jezus moet zijn voor de mensen - Ha, maar toen ik naar het seminarie ging, dacht ik niet dat het zo zou zijn … ik dacht priester te zijn … ik dacht mooie dingen te doen … - Dat is belangrijk maar belangrijker is Jezus te ontmoeten en vanuit Jezus al het overige te doen. want de Kerk is geen NGO en pastoraal is geen pastoraal plan. dat helpt, het is een instrument; maar pastoraal is dialoog, een sacramenteel, catechetisch of onderrichtend gesprek met de mensen.

De mensen nabij zijn en geven wat Jezus me ingeeft - En de pastoraal die vooruitstuwt? de pastorale raad van de bisdommen? nee! ook dat is een instrument. de Heilige Geest stuwt. zeg mij, welke band hebt ge met de Heilige Geest ? – Ha, is er een Heilige Geest? – Deze vraag van de heilige Paulus (aan de leerlingen van Efese) en het antwoord, blijven actueel (cf Hand. 19,2). Wij zeggen allemaal het Eer aan de Vader, wij zeggen allemaal “ik geloof in de Heilige Geest”; maar hoe komt de Heilige Geest binnen in uw leven? kunt ge de inspiratie van de Heilige Geest in uw hart onderscheiden? wanneer de Geest ons aanspoort iets te doen en de andere geest, de kwade, ons aanspoort iets anders te doen, kunt ge de ene van de andere onderscheiden? of is uw leven alleen geordend volgens “ik heb zin om …”? de Heilige Geest. volgzaamheid aan de Heilige Geest. Iets waaraan wij dikwijls moeten denken in ons pastoraal leven: volgzaamheid aan de Heilige Geest”.

U moet studeren op het seminarie, leren groeien in gebed, het geestelijk leven kennen. En dan, op het seminarie bent u zo talrijk en het gemeenschapsleven is zo belangrijk. En u studeert. Vier pijlers: geestelijk leven en gebed, het gemeenschapsleven met de kameraden, het studieleven want wij moeten studeren - de wereld verdraagt het beeld niet van een priester die geen begrip heeft van de dingen, die geen methode heeft om de dingen te begrijpen en niet grondig kan spreken over de dingen van God. En ten vierde: het apostolisch leven; op het einde van de week gaat u naar een parochie en doet u ervaring op. Deze vier pijlers, die altijd aanwezig zijn. “Maar welke is de belangrijkste? - Alle vier zijn belangrijk. als er één ontbreekt, is de opleiding niet evenwichtig meer. alle vier. en u, oversten en u die vorming geeft, u moet helpen opdat dit evenwicht van de vier pijlers, hoe dan ook, niet zou verwaarloosd worden”.

Terug over de Heilige Geest, ik zou een deugd willen onderlijnen, die zo belangrijk en noodzakelijk is voor het priesterschap: apostolische ijver. Daarom moet men zich openstellen voor de Heilige Geest: Hij zal u apostolische ijver geven. Ge moet erom vragen! Discrete ijver, maar apostolische ijver. Ik zou kunnen doorpraten, maar ik geloof dat het zo volstaat.

Ik ben begonnen met een zuster, ik wil eindigen met een priester. Ik ben begonnen met de icoon van de zuster die voor mij een voorbeeld van volgzaamheid was aan de Heilige Geest, van liefde voor Jezus en het reële lichaam van Christus. Ik wil eindigen met een beeld, dat ik als kind zo dikwijls gezien heb: de telefoon – want er was nog geen antwoordapparaat of gsm – de telefoon op het nachttafeltje van de pastoor. Die goede priesters, die op alle uren van de nacht opstaan om naar een zieke te gaan, de sacramenten te geven. «Maar ik moet rusten … - De Heer redt iedereen … - Ik koppel de telefoon af.» Beschikbaarheid is apostolische ijver, zijn leven opbranden ten dienste van de anderen. En wat blijft op het einde voor u over? Wat ? De vreugde van de dienstbaarheid aan de Heer !

Denk aan de zuster en aan de telefoon op het nachttafeltje; denk aan de mensen, aan het tabernakel ; denk aan de vier pijlers. Veel dingen om aan te denken … denk ook aan de bisschoppen, aan uw vaders: als ge iets tegen hem hebt, vandaag of morgen, de eerste die het moet weten, is hij, niet de anderen door roddelpraatjes. Roddel nooit, wees goede mannen, die niet roddelen …

Dank u! Het is het uur van het Angelus. We kunnen samen bidden.

 

(vertaling Maranatha-gemeenschap)



Videogetuigenissen

Getuigenis van paus Franciscus
Getuigenissen van paus Franciscus
en vele anderen

Rondgang

Neem een kijkje in het Sint-Janscentrum
Neem een kijkje in het Sint-Janscentrum

Relikwie paus
Johannes Paulus II

Relikwie van paus Johannes Paulus II
Het Sint-Janscentrum mag zich
verblijden in een bijzondere band
met paus Johannes Paulus II.

Academische samenwerking

Pauselijke Universiteit Johannes Paulus II
Het Sint-Janscentrum is een academische samenwerking aangegaan met de Pauselijke Universiteit Johannes Paulus II te Krakau.




link naar de RSS Feed van de laatste nieuwsberichten meld deze pagina op Twitter meld deze pagina op Facebook